خانه / دسته‌بندی نشده / توی حرم چه خبرا بود؟! (مشهد ۱۳۸۷ (۴))

توی حرم چه خبرا بود؟! (مشهد ۱۳۸۷ (۴))

SONY DSC
 

اکثر سحرها رو توی حرم بودیم. یادم نمیاد در اون اردو نماز صبحی رو توی خونه خونده باشم؛ چون از نیمه شب بلند می شدیم و می رفتیم حرم تا نماز صبح و بعدش برمی گشتیم. فقط یادمه یه بار که خیلی خسته بودیم و توی رواق امام خمینی (ره) با بچه ها بودیم، خیلی خوابم میومد. اذون صبح شروع شد و هم زمان با مکث کردن اذان گو، چشمای من هم بسته می شد! تا دوباره شروع به خوندن می کردن چشمام باز می شد، البته بازِ باز هم نه! بادُمی می شد! به یکی از رفقای باصفای و بامراممون گفتم: کاش نماز صبح رو فُرادا (نه به صورت جماعت) می خوندم؛ آخه می ترسم وسط نماز جماعت صبح خوابم ببره! گفت: صبر کن شاید حاج آقا نماز رو تند تند بخونه! هر چی صبر کردیم دیدیم حاج آقا نیومد. یه دفعه دیدیم از دور یه روحانی پیر و باصفا داره میاد. البته آروم آروم، شمرده شمره راه میرفت و اومد و جایی که امام جماعت میشینه نشست. من و رفیقم ناخودآگاه به هم نگاه کردیم. رفیقم بهم گفت: پیشنهادم اینه که بلند بشی و نماز رو فرادا بخونی. از اونجا که هم سن بالایی داره و این قدر شمرده شمرده راه میره، فکر کنم طولانی بخونه. بله نماز رو به صورت فرادا خوندیم و رفتیم خونه!

یه بار یکی از بچه ها رو نیمه شب توی همون رواق امام خمینی (ره) دیدم که داره پشت سر هم نماز میخونه. از اون به بعد هر وقت می دیدمش میگفتم: آقاجان، ما رو هم دعا کن! شما که اهل نماز شب و عبادت های خالصانه هستی و تنها توی حرم مناجات می کنی، ما رو از دعای خیرت فراموش نکن!

اولش چیزی نمی گفت؛ تا کار رسید به جای که دست روی کتف و صورتش می کشیدم (و به عنوان تبرّک) و بعد دستم رو روی صورتم می کشیدم و می گفتم: «اللهم صل علی …. خدایا بحق این آدم خوب ما رو ببخش!» دیگه مجبور شد و بلند گفت: بابا چه نماز شبی؟! ولم کن! داشتم نمازهای قضامو می خوندم! آقا دیگه دلم به حالش سوخت و دیگه بهش گیر ندادم! البته مواظب این بودم که (خدایی نکرده) عبادت کردن، مسخره نشه و این طور توی جمع جا نیفته که دیگه کسی جرأت نماز شب خوندن و عبادت کردن نداشته باشه!

بعضی از بچه ها هم که توی حرم خسته می شدن، میرفت سویس بهداشتی! آره، تعجب نکنین! می رفتن و از پله برقی هی بالا می رفتن و پائین میومدن! اینو بگم که نمی تونن انکار کنن، چون فیلم هاش موجوده!!!

درباره‌ی آرش شادمان

همچنین ببینید

ایران؛ «شاد»‌ترین کشور دنیا یا «غمگین» ترین؟

چند وقت است که عده ای، با استناد به آماری (که معلوم نیست چقدر دقیق …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *