خانه / دسته‌بندی نشده / تنبیه و محرومیت یک گروه! (مشهد ۱۳۸۷ (۶))

تنبیه و محرومیت یک گروه! (مشهد ۱۳۸۷ (۶))

3

به بچه ها گفته بودیم تا میتونن شوخی فیزیکی نکنن؛ چون ممکنه بهشون لطمه بزنه. توی خونه بودیم که صدای سر و صدای بچه ها میومد. رفتم دیدم بله! آقایون جشن پتو راه انداختن. جشن پتو یعنی این که یه نفر رو بندازی وسط و روش پتو بندازی و بعدش همه بچه ها روش بپرن! اومدم برم داخل که دیدم اون بچه ای که روی زمین افتاده بود با سرعت اومد بیرون (در حالی که دندونش خون اومده بود). رفتم داخل ولی با سرعت منو هم انداختن وسط و …! بعدش که بلند شدم گفتم: گروه شما امشب از رفتن به حرم محرومه…

این صحبت اونا رو خیلی پَکَر و ناراحت کرد. مسئول اون گروه آرمان بود که نبودش. این ناراحتیِ اونا نشون می داد که چقدر بچه ها به فکر حرم رفتن هستن و اگه یه شب محروم بشن چقدر ناراحتی داره.

روز بعد با آرمان و مسئول کاروان جلسه گرفتیم که چی کار کنیم؛ بچه به شوخی دم درب اتاق جلسه میومدن و شعار میدادن که بین من و آرمان اختلاف بندازن. البته بنده هم که گفتم محروم، قصد این نداشتم که واقعا حرم نرن. خواستم اگه پشیمون شدن، اونا رو ببخشیم. خلاصه اعلام کردیم که بخشیده شدن و این همراه بود با شعار بچه ها «آرش دوست داریم!».

البته آدم نباید جَوگیر بشه. نباید ببینه بچه ها از چی خوششون میاد و همون رو انتخاب کنه. بعضی وقتا بیمار از آمپول بدش میاد. ولی حتی اگه بیمار از دکتر هم متنفر بشه، دکتر نظرش رو تغییر نمی ده؛ چون اگه تغییر بده به اون بیمار خیانت کرده.

نکته‌ی بعدی اینه که باید توی کارامون ولایتمدار باشیم؛ اگه یه مسئول چیزی گفت – حتی اگه برامون تلخ باشه – بپذیریم وگرنه سنگ روی سنگ بند نمیاد.

مسئله‌ی بعدی هم مهمه، اینه که حتّی به شوخی بین مسئولین و آدمای مختلف اختلاف نندازیم؛ ممکنه ما قصد شوخی داشته باشیم ولی بین مسئولین ایجاد اختلاف و سوء تفاهم بشه.

درباره‌ی آرش شادمان

همچنین ببینید

ایران؛ «شاد»‌ترین کشور دنیا یا «غمگین» ترین؟

چند وقت است که عده ای، با استناد به آماری (که معلوم نیست چقدر دقیق …

یک نظر

  1. آرش دوسِت داریم :))))

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *