خانه / آخرین مطالب / علمی / علوم نقلی / روایت / خطبه ۷: نقطه ی نفوذ شیطان به قلب

خطبه ۷: نقطه ی نفوذ شیطان به قلب

هر وقت می خواهی کاری کنی، حواست را جمع کن؛ مطمئنی این کار را برای خدا انجام می دهی؟ نیتت خدایی است؟

حالا نیت هم درست شد، مطمئنی اصلاً این کار بر اساس حکم خداست؟ بعضی از خوارج هم که دشمن امیرالمومنین (علیه السلام) بودند فکر می کردند یک کار خدایی انجام می دهند.

پس اول باید دید خدا این کار را درست می داند یا نه. بعد از آن، نیت را باید خدایی کرد …

اگر این چنین نباشیم، اگر از روی هوی و هوس کاری را انجام دهیم، یک کار شیطانی انجام دادیم؛ حالا شیطان به قلبمان نفوذ می کند و اگر توبه نکنیم و خودمان را اصلاح نکنیم، یک دفعه می بینیم زبانمان گناه می کند.

چشم یک طرف، دست و پا یک طرف، دل یک طرف … هیچ کدام به دنبال اطاعت خدا نیست … مشکل از این بود که ریشه ی کارمان را به دست شیطان دادیم.

نکته: البته انسان اختیار دارد و می تواند راهش را عوض کند. شیطان هیچ تسلط فیزیکی بر ما ندارد و فقط وسوسه می کند.

 

امیرالمومنین (علیه السلام):

اتَّخَذُوا الشَّیْطَانَ لِأَمْرِهِمْ مِلَاکاً وَ اتَّخَذَهُمْ لَهُ أَشْرَاکاً فَبَاضَ وَ فَرَّخَ فِی صُدُورِهِمْ وَ دَبَّ وَ دَرَجَ فِی حُجُورِهِمْ فَنَظَرَ بِأَعْیُنِهِمْ وَ نَطَقَ بِأَلْسِنَتِهِمْ فَرَکِبَ بِهِمُ الزَّلَلَ وَ زَیَّنَ لَهُمُ الْخَطَلَ فِعْلَ مَنْ قَدْ شَرِکَهُ الشَّیْطَانُ فِی سُلْطَانِهِ وَ نَطَقَ بِالْبَاطِلِ عَلَی لِسَانِه‏.

 

ترجمه ی مرحوم استاد دشتی:

منحرفان، شیطان را معیار کار خود گرفتند، و شیطان نیز آنها را دام خود قرار داد و در دل‏های آنان تخم گذارد، و جوجه‏های خود را در دامانشان پرورش داد. با چشم‏های آنان می‏نگریست و با زبان‏های آنان سخن می‏گفت. پس با یاری آنها بر مرکب گمراهی سوار شد و کردارهای زشت را در نظرشان زیبا جلوه داد، مانند رفتار کسی که نشان می‏داد در حکومت شیطان شریک است و با زبان شیطان، سخن باطل می‏گوید.

 

لغات:
۱- ملاک از مِلک و به معنای پایه و اساس هر چیزی است. (پیام امام، ج۱، ص۴۶۱)
۲- اشراک یا جمع شریک و یا جمع شرک (بر وزن نمک) و به معنای دام است. (پیام امام، ج۱، ص۴۶۲، پ۱)
۳- باض یبیض بَیض: تخم گذاشت.
۴- فرّخ: جوجه کرد.
۵- دَبَّ یَدُبُّ، دَبّ/دَبیب: خزید – پیش رفت – در دل جا گرفت (مثلا: شک و تردید) به معنای حرکت ضعیف است. (پیام امام، ج۱، ص۴۶۲)
۶- دَرَجَ یَدرُجُ، دُروج: به راه افتاد – پیمود – کوچید: حرکتی قوی تر از دبیب شبیه به حرکت مختصر کودکان در دامان مادر (پیام امام، ج۱، ص۴۶۲)
۷- حجور جمع حِجر به معنای آغوش.
۸- رکب به: اگر «باء» استعانت باشد، به معنای این است که به وسیله آن ها خودش سوار شد ولی اگر برای تعدیه باشد، به معنای این است که آن ها را سوار کرد. معنای دوم با توجه به جمله بعدی مناسب تر است. (پیام امام، ج۱، ص۴۶۳)
۹- خطل: سخنان پوچ و فاسد

 

درباره‌ی آرش شادمان

همچنین ببینید

اتفاق مهمی که باعث «ناراحتی اهل بیت» (ع) در تمامی روز های «عید» شد / روایتی که کم تر دیده شده است

روایت تکان دهنده ای از «محمد باقر» (ع) است که می فرماید: هیچ عیدی (عید …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *