رابطه «دین‌داری» و «سلامت‌روانی»

✅ مقدمه اول:
در پژوهش های روان شناختی، «فرهنگ» مهم است؛ چون ممکن است یک راهکار در یک فرهنگ جواب بدهد ولی در فرهنگ دیگر بی اثر باشد.

اگر یک پژوهش در چند کشور انجام شود (مطالعه بین فرهنگی) و نتیجه یکسان باشد، جوامع علمی به «محکم» بودن آن نتیجه اطمینان بیشتری پیدا می کنند.

✅ مقدمه دوم:
در پژوهش های «کّمی» روانشناختی، مطالعات را روی چند «نمونه» انجام می دهند ولی «نتیجه» را به تعداد بیشتری (جامعه) «تعمیم» می دهند؛ یعنی مشت نمونه خروار است (چون تعدادی از افراد این ویژگی را دارند، پس بقیه هم این چنین هستند).

«نمونه گیری» فرمول دارد؛ مثلا بر اساس «جدول مورگان» اگر قرار باشد برای «گروه ۱۰۰ هزار نفری» ادعایی مطرح شود (جامعه)، نیاز نیست کل این تعداد بررسی شوند؛ بلکه کافیست «۳۸۴» نفر از آن ها مطالعه شوند (نمونه).

✅ و اما اصل بحث:
یک مطالعه ی بین فرهنگی بر 28085 «نمونه» در «19 کشور غربی»، تایید کرد که «گرایش دینی» هر چه بیشتر شود، «گرایش به خودکشی» کمتر می شود؛ این نتیجه یعنی «دین داری» باعث رشد «سلامت روان» و حداقل مانع از برخی «اختلالات روانی» می‌شود.

پ.ن: حجم «نمونه» در این پژوهش خیلی بالاست و قدرت پیش بینی جمعیت بسیار زیادی را دارد.