نکاتی پیرامون «کمال گرایی افراطی» (2) – نسبت به فرزند

✳️ وقتی والدین می خواهند «فرزند»ـشان «بی نقص» باشد، کم کم رفتارهایی مثل موارد زیر را انجام می دهند:

1️⃣فرستادن به کلاس های مختلف علمی (ریاضی و زبان)، مهارتی (برنامه نویسی و فن بیان) و ورزشی (فوتبال و رزمی) در حالی که فرزندشان تمایلی ندارد و به حدی که فرزندشان خسته می شود.

2️⃣اصرار زیاد برای فرستادن فرزندشان به رشته های تحصیلی پرطرفدار (مثل تجربی و ریاضی) و دانشگاه های خاص (تهران و شریف) برای اینکه هم فرزندشان و هم خودشان دارای جایگاه و پرستیژ اجتماعی شوند.

3️⃣فشار آوردن برای انتخاب شغل های خاص (خصوصا کارمندی و مدیریتی) برای خراب نشدن وجهه و آبروی خانوادگی و افتخار کردن به فرزند!

4️⃣دخالت در انتخاب و شیوه ازدواج فرزندان: مثلا با کسی ازدواج کنند که با کلاس باشد، پولدار باشد، زیبا باشد و … (در حالی که فرزندشان به صورت عاقلانه (نه از روی جوگیری) شخص دیگری را پسندیده است).

🟢توصیه های منطقی در موارد بالا مشکلی ندارد؛ اما نباید با الزام، اجبار و فشار باشد تا اولا فرزند «اختیار» داشته باشد و ثانیا «اذیت» نشود.

🔵والدین در بسیاری از موارد از سر «دلسوزی» کارهای بالا را انجام می دهند؛ اما «کار غلط» در هر صورت غلط است، حتی اگر با «نیت» درست باشد.

🔴معمولا والدین برای کارهای بالا توجیه دارند؛ مثلا می گویند من نمی توانم بنشینم و بدبختی فرزندم را ببینم!، الان نمی فهمد این کارها به نفعش است ولی بعدا متوجه می شود! و … .