آدرس های غلط آرامش (1)

🔵 بچه ها از تولد به شدت به مادرشان وابسته هستند و حتی اگر چند دقیقه مادرشان را نبینند، استرس زیادی احساس و به شدت گریه می کنند.

🔵 آن ها باید از حدود 2 سالگی عادت کنند کمی از مادرشان جدا شوند؛ بله، درد دارد ولی اگر این درد را تحمل نکنند، بعدا هم بیشتر اذیت می شوند و هم پیشرفتی نخواهند کرد.
یک مثال ساده اش مدرسه است! نمی توانند حتی چند ساعتی بدون مادرشان در مدرسه باشند.

🔵 برخی کودکان زیر 3 سال به پتوی مخصوص خودشان عادت کرده اند؛ هر وقت آن را می بینند کلی ذوق می کنند و بدون آن اصلا خوابشان نمی برد.

🔵 شاید کودکی را دیده باشید که بدون مکیدن انگشت اصلا نمی خوابد.

❌ گاهی «رشد» و «لذت» با هم تعارض دارند؛ نمی شود هر دو را با هم جمع کرد؛ باید یکی از این دو گزینه را انتخاب کرد: یا کمی زجر بکش و «پیشرفت» کن و یا گزینه «پیشگیری از رنج» را انتخاب کن و راحت باش!

🔵 معتادی – که در تصور فانتزی ما – به تخت بسته شده و کلی به خود می پیچد، زجری را تحمل می کند که مقدمه ی آزادی و پیشرفت است.

🟢 تمام موارد بالا مثال هایی از «انس» بود؛ کودک و یا حتی بزرگترها گاهی «آرامش» خودشان را به وجود یک شیء یا یک فرد گره می زنند. اگر #مدیریت_انس نباشد، نه تنها «پیشرفت»ـی صورت نمی گیرد، بلکه در ادامه کلی «زجر» کشیده می شود.

ادامه دارد …