لبخند، اشک شوق، سرمستی و لهو؛ آدرس‌های حال خوب دائمی برای چشمان تشنه‌ی لذت
1️⃣ «گمشده» اصلی انسان‌ها «حال خوب» است؛ دوست دارند زندگی «بدون رنج» با «حال خوش» و «لذت» داشته باشند.
«تحصیل»، «تفریح»، «شغل»، «خانواده» و همه چیز را در به در، زیر و رو می‌کنند تا آخرش به همین «لذت» برسند.
2️⃣ در وسط این جستجوها، وقتی این انسانِ تشنه‌ی لذت، انسان‌های دیگری را می‌بیند که «لبخند» دارند، یا «قهقه» می‌زنند یا همدیگر را از روی «عشق» در آغوش می‌گیرند یا «اشک شوق» می‌ریزند، با خودش می‌گوید «گمشده‌ام را پیدا کردم».
یعنی فکر می‌کند این آثار (لبخند، اشک شوق، بالا و پایین پریدن‌های هیجانی و …) نشانه‌ی این است که این فرد به این «لذت» رسیده است.
3️⃣ اما آیا واقعا نتیجه‌ی درستی گرفته؟ اگر همین مسیر را رفت و بعدا مشخص بود با شوقِ «آب»، یک مسافت طولانی را آمده و نهایتا به «سراب» رسیده چه می‌شود؟!
4️⃣ راهکار صحیح: با چراغ «علم» باید «درست» و «غلط» را سنجید و بعدا با «امید» حرکت کرد؛ وگرنه دچار «شکست عشقی» و «تجربه شکست» و «حال بد» بیشتر می‌شود.
5️⃣ ولی چه کنیم که گاهی زور «میل» و «احساس» نسبت به «عقل» و «شناخت» بیشتر است و افسار عمل را می‌کِشَد. با امید به لذت حرکت می‌کند و نهایتا وقتی به نتیجه رسید و فهمید به چیزی رسیده که انتظارش را نداشت، «ابزار تجربه» باعث می‌شود «شناخت»ـش عمیق‌تر شود.
6️⃣ موزیک‌ویدئوها، تبلیغات متنوع از مهاجرت، سفر و حتی خوراکی‌ها در حال نمایش جلوه‌ی «حس خوب» است. هدفشان کشاندن انسان‌های تشنه‌ی لذت به موضوعاتی است که خودشان می‌خواهند.
7️⃣ ثمره‌ی این بمباران تبلیغات، «انسان درمانده» و «سردرگم» است؛ ناامید از جستجوی لذت.
اصلا «لهو» و «رقص» یعنی «مانور سرمستی» و مصداق غرق بودن در لذت زیاد! اما یا «خودفریبی» (خودش هم نمی‌داند) است و یا «دیگر فریبی» (خودش هم می‌داند ولی می‌خواهد دیگران را فریب دهد).
8️⃣ گفت: پیامبر را دیدم که قدم می‌زد و می‌گفت «بگویید «لا اله الا الله» تا رستگار شوید» (قولوا لا اله الا الله تُفلِحوا» و ابولهب پشت سر پیامبر می‌آمد و به او سنگ می‌زد. «فلاح یعنی رسیدن به گمشده» (فلح: ظفر بما یرید). یعنی اسلام می‌خواهد ما به همان «لذت شدید و عمیق» برسیم ولی چه کنیم که ابولهب‌ها دارند به چهره‌ی اسلام سنگ می‌زنند و می‌خواهند صدایشان را قطع کنند تا بازار خودشان کساد نشود.
9️⃣ به همین دلیل است که قرآن می‌فرماید تماشاگر «جلوه‌گری اسیران هوای نفس» نباشید: «وَ لاٰ تَعْدُ عَیْنٰاکَ عَنْهُمْ تُرِیدُ زِینَهَ اَلْحَیٰاهِ اَلدُّنْیٰا وَ لاٰ تُطِعْ مَنْ أَغْفَلْنٰا قَلْبَهُ عَنْ ذِکْرِنٰا وَ اِتَّبَعَ هَوٰاهُ وَ کٰانَ أَمْرُهُ فُرُطاً» (28 کهف).
آیا این نوشته برایتان مفید بود؟
